8

บนถนนหรทางที่ทอดยาวไกล มีทางแยก ทางเลี้ยวคดเคียวมากมาย ใครและใครปรากฎกายบนทางถนนเส้นนี้ บางทีร่วมทาง ทางคราเรากำลังเดินสวนกัน จุดหมายในชั่วเวลานั้นอยูที่เดียวกัน อีกไม่นานาทีเราต่างเดินหันหลังจากไป บางคนจากไปไม่แม้แต่จะได้หวนกลับมา ถึงแม้สัณฐานโลกนี้กลมตามทฤษฎีก็ตาม ทว่าเรายังเดินเป็นเส้นตรงอยู่เสมอ การจากลาบางครั้งช่วยผ่อนคลายสถานการณ์ตรึงเครียด และในบางเวลากลับเพิ่มพูนความเครียดเค้น บนเส้นทางสายเดิมๆ บางครั้งคนเดิมๆ ก็หายไป และก็เช่นกันเราเองก็อาจจะหายไปในเส้นทางของคนอื่นๆ
 
มีคำถามว่าถ้าเราเดินทางคนไปคนละทางบนโลกกลมใบนี้ เราจะกลับมาเจอกันหรือเดินสวนกัน ณ จุดใดจุดหนึ่งบนโลกใบนี้อีกหรือไม่ ในเมื่อในความกลมเกลี้ยงนั้้นมีเส้นทางยิบย่อยอีกมากมาย และใครก็ล้วนแต่เดินทางเพื่อหาที่ทางของตัวเอง ที่ทางที่จะหยุกพัก เมื่อคนหนึ่งยังเดินอยู่ อีกคนไถลลงข้างทางแล้วเราจะเจอะเจอกันอีกมั้ย
 
จะเป็นอย่างไร ถ้าไม่ใช่เพียงร่างกายเราเท่านั้นที่เดินสวนทางกัน แม้กระทั่งหัวใจก็เป็นไปเช่นนั้นด้วย นั่นมิใช่จะยิ่งเพิ่มระยะทางระหว่างกันดอกหรือ ร่างสองร่างอยู่ห่างกันนับได้ห้าก้าวเดินของมนุษย์ที่สูง หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ไม่ไกลเลยใช่มั้ยระยะในเชิงกายภาพ มองเห็นโดยไม่ต้องส่องกล้องทางไกล พูดกันในระดับความดังตำ่กว่าเจ็ดสิบเดซิเบล แต่นั่นไม่ได้ช่วยยืนยันว่าเราอยู่ใกล้กันจนเข้าใจ ในเมื่อระยะระหว่างห้าก้าวนั้นอาจจะถูกบังด้วยม่านบางเบา กระแสลมพัดแรงเหลือเกิน พัดแรงเสียจนพาเอาเสียงที่ส่งไปนั้นตกอยู่ที่อื่น
 
นับจากวันที่ก้าวเดินได้เองนั้น จำนวนก้าวก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ระยะทางสะสมก็มากมายไปตามกัน เส้นทางที่ยำ่เดินนั้นก็ดูเหมือนจะเหลือที่ยังไม่ได้เดินลดน้อยลงทุกวัน แต่ผู้คนบนรายทางนั้นกลับหายไปทีละคนสองคน อาจจะมีบ้างที่แวะเวียนกลับมาพบเจอ แต่ก็มีคนที่หายไปกับกาลเวลาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน ใครและใครยังอยากจะเป็นคนในความทรงจำของคนอื่น ไม่แปลกหากเราอยากมีคนอื่นในความทรงจำบ้าง ถึงบางคนจะหายไปตามแรงเหวี่ยงของโลก แต่ขออย่าให้หายไปจากความทรงจำ…ก็น่าจะพอ  

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ 8

  1. เวฬุวัน พูดว่า:

    หากแต่เป็นครั้งแรกที่ก้าวเดินในทางสายผิดเหตุเพระความยั้งคิดของเรามีน้อยเกินไปมองเห็นความสุขของอนาคตข้างห้ามซึ่งอยู่สูงเกินกว่าใจจะปีนป่ายแต่กับสิ่งที่ทำไว้กับทุรนทุราย แม้มันจะอยู่ต่ำเพียงใดก็ยังดั้นด้นไปหามัน “เสียดายเวลาที่ผ่านมา” เราทุกคน ต่างมาห่างไกลจากจุดเริ่มต้นไม่มีใครจะหวนกลับไปใหม่ถึงวันนี้เราต่างก็มีหนทางเลือกอยู่เพียงอย่างเดียวคือการเรียนรู้ที่จะมีชีวิตและเติบโตกับสภาพการณ์นั้นเหล่านั้น“ชีวิตนี้ ฉันผ่านมาครั้งเดียวและจะไม่ผ่านมาอีกเพราะฉะนั้นหากมีความดีใดที่ฉันสามารถทำได้หากมีความเมตตาใดที่ฉันสามารถให้ได้ขอให้ฉันจงรีบทำเสียตั้งแต่บัดนี้เพราะฉันปรารถนาจะไม่ผ่านมาหนทางนี้อีก”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s