น่าเศร้ามากไหม..ถ้าถูกลืม

น่าเศร้ามากไหม..ถ้าถูกลืม
 
หนักหนากว่าความเบื่อ…คือเศร้า
หนักหนากว่าความ เศร้า… คือชีวิตไร้สุข
หนักหนากว่าชีวิตที่ไร้สุข… คือป่วยไข้
หนักหนา กว่าความป่วยไข้… คือการถูกทอดทิ้ง
หนักหนากว่าถูกทอดทิ้ง… คืออยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้
หนักหนากว่าการอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้ …คือพลัดพราก
หนักหนากว่าความพลัดพราก …คือตาย
หนักหนากว่าความตาย… คือถูกลืม…

ใช่แล้ว …
นี่แหละคือการถูกลืม…อันแสนเศร้าน่าใจหาย

เราอยากเป็นที่จดจำของใครบางคนอันเป็นที่รัก…
แต่ใครเล่าจะทำสำเร็จทุกครั้งได้ อยากเป็นที่จดจำ จึงเอาใจคนอื่นมากไป…
เราต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง อย่างไม่ต้องสงสัย…
หากตามใจตัวเองมากไป… เราอาจไม่เหลือใคร…
 แม้แต่คนใจร้าย…ที่จะมาตำหนิติด่า…
ยอมตายดีกว่าถูกลืม ฟังดูเก๋และเฉียบขาดไม่ใช่เล่น หากใครทำ และเป็นเช่นนั้นได้…
แต่เราจะเอาชีวิต…ไปผูกติดกับคนอื่นขนาดนั้น…ได้อย่างไร
คงไม่เพียงเราเองที่อึดอัดคับข้องใจ คนที่ต้องแบกความเป็นตายของเราไว้
ก็คงอยากฆ่าตัวตายวันละหลายหน…

สำคัญแค่ไหนว่า เราจะต้องเป็นที่จดจำของใครหรือเปล่า…

 บางทีชีวิตก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเรา…มากล้น…
นอกจาก… ขอเพียงเราจดจำใครบางคนไว้ … ตลอดไป…เท่านั้น.
..

"เมื่อคุณรักใครสักคน…ไม่ว่าคุณจะคิดไปทางใด

 
คำตอบก็ดูจะออกมาเหมือนเดิมเสมอ"
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s