วันอาทติย์

สั ง ค ม กั บ ค ว า ม เ ห็ น แ ก่ ตั ว
      การอยู่รวมในสังคมหมู่มาก ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ทั้งความเห็นแก่ตัวความอิจฉาริษยาที่มีอยู่มากมายในตัวของมนุษย์ทุกๆคน ความเห็นแก่ตัวจะบ่อเกิดขึ้นเมื่อตัวตนของมนุษย์นั้น ต้องการที่จะเอาชีวิตรอดจากภัยต่างๆ ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม .. ทำให้เกิดการแย่งชิงกัน เพื่อจะทำให้ตัวเองสบายที่สุด พวกนี้แหละที่เรียกว่า "มีความสุขอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น" ส่วนความอิจฉาริษยา มันก็เหมือนกับความอยากได้ ความอยากเป็นแบบคนอื่น มันก็คือความไม่เป็นตัวของตัวเองนั่นแหละ เมื่อเห็นใครเขามีอะไร ก็อยากจะมีแบบเขา ทั้งสองอย่างนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้เกิด ความเกลียดชังซึ่งกันและกัน อาจจะไม่จำเป็นที่จะต้องพูดออกมา แต่ความรู้สึกเหล่านั้นจะเก็บไว้ข้างใน และสะสมขึ้นเรื่อยๆ .. ใครทนได้ก็ทนไป ทนไม่ได้สักวันก็ระเบิดออกมา เมื่อนั้นแหละความเป็น"เพื่อน"ก็จะสิ้นสุดลง เราจึงจำเป็นที่จะต้องอยู่รอด โดยไม่อาศัยความเห็นแก่ตัว และต้องทนต่อสภาวะอันเป็นอยู่ให้ได้ มิฉะนั้น เราอาจจะล้ม และไม่มีวันที่จะลุกขึ้นมาได้อีกเลย
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s