วันศุกร์

วันนี้ตื่นนอนเเต่เช้าเลย..ไม่รู้จะตื่นสายไปทำเนอะ…เปลี่ยนนิสัยใหม่เเล้วหลังจากเข้าค่าย555+เเต่ไม่รู้จะได้นานเเค่ไหนนะ..ยิ่งปิดเทอมอยู่บ้านไม่มีไรทำด้วย..มาเล่าต่อเรื่องเข้าค่ายดีฟ่า..วันที่เข้าค่ายมีวันนึงที่เป็นวันพระก่อนถึงวันพระประมาณตีไหนไม่รู้เราตื่นขึ้นมาเเล้วก้อลืมตามองขึ้นไปบนเพดานเหนคัยไม่รู้ผมยาวยืนอยู่ถ้าเปนเพื่อนมันจะสูงถึงเพดานขนาดนั้นเลยเหรอไอ้เราก้อไม่คิดอาไรหรอกก้อนึกว่าตาฝาดไปละกาน..เเต่พอมาอีกวันนึงเพื่อนมันบอกว่ารุ่นพี่ที่เค้ามาเป็นพี่เลี้ยงให้เค้าเดินมาปลุกพวกเราเค้าเห็นผู้หญิงคนนึงนั่งอยู๋ตรงก้อนหินคนเดียวใส่ชุดขาวซึ้งตอนนั้นก้อยังไม่มีคัยตื่นเลยพี่แกกำลังจะเข้าไปถามว่ามาทำไมมานั่งคนเดียวละ..เเต่เเกมองไปเเล้วทำไมหน้าเเก่จังเลยว่ะ..พี่เเกก้อเลย…..อืม…เเล้วพี่เเกก้อก้มหน้าเดินไปไม่มองอีกเลย..เเต่พี่เเกไม่กลัวหรอกเข้าเป็นคนธรรมมะธรรมโมถ้าเป็นเราคงวิ่งป่าราบไปเเล้วมั่ง..เเล้วไอ้ที่เราเห็นตอนกลางคืนก้อคงไม่ตาฝาดเเล้วมั่งเนอะ..เเต่ช่างมันเถอะจะเป็นไรก้อช่างเค้าไม่ได้ทำไรเราต่างคนต่างอยู่…เเล้วตอนที่จะมาน้องมันบอกว่าอย่าได้นอนหอที่ 3 นะ มันอยู๋ใกล้ถนน ตอนกลางคืนผีจะชอบมาเดิน..อืม..ไอ้เรากลับได้นอนนะสิ…ที่น้องมันเล่าก้อเพราะมันเคยไปเข้าค่ายที่วัดเเล้วเเล้วมีคนเล่าให้มันฟัง มันเลยมาเล่าต่อเราเเต่เราไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟังหรอก..เเล้วตอนนั่งทานข้าวเพื่อนมันบอกว่าตอนนอนได้ยินเสียงมีคัยเดินอยู๋บนถนน..ไอ้เรารู้คนเดียวว่าตอนคืนผีชอบมาเดินเราก้อเลยบอกเพื่อนไปว่าคงเป็นผีมั่งมันก้อเลยขนลุกเลย เเล้วทำไมเราไม่ยินบ้างนะ..หรืออาจจะเป็นคนก้อได้เนอะ..คัยจะไปรู้ละ..วันกลับวันที่ 8 เป็นวันที่ดีใจที่สุดเลยจะได้กลับบ้านเเล้วโว้ยยรอมาตั่งหลายวัน…..ตอนเช้าเค้าให้ฟังเทบเกี่ยวกับเเม่อีกเเล้ว..ฟังอีกเเล้ว..เฮ้อออ…เพื่อนมันก้อร้องไห้อีกเเล้วไอ้เราก้อนั่งไม่รู้สึกอารายอีกเเล้ว รู้ไม่ใช่ไม่รู้เเต่ไม่รูว่าจะร้องให้ไปทำไม..เเต่นั่งอยู่เเป็บนึงก้อว่าจะร้องเเหละ…ปวดท้องเข้าห้องน้ำมากเลย ขนลุกเหมือนเห็นผีเลยมั่ง ขาก้อปวดเปนตะคิว..เวรจิงๆๆเลยเราไปไม่รู้ไปทำอะไรไว้นักหนานั่งที่ไรมีมารผจญทุกทีเลยเเต่ก้อนั่งต่อไปจนหมดเวลานั่นเเหละอืม..เค้าร้องไห้เพราะสำนึกบุญคุนของเเม่ไอ้เราจะร้องเพราะปวดท้อง5555+เเต่ไม่ใช่ว่าไม่สำนึกบุญหรือเป็ฯอกตัญญุหรอกเเต่เราไม่รู้ว่าจะร้องไปทำไม ..เรากับเเม่มีความสุขดี..นอกจากขอไรเเม่เเล้วไม่ไห้นี้เเหละเปนทุกข์เลยเรา..555+ พอฟังเกี่ยวกับเเม่เส็ดเค้าก้อไห้เขียนสัญญาใจว่าจะทำอะไรให้เเม่…ไอ้เราก้อไม่เคยทำให้เเม่เสียใจหรือร้องไห้ก้อเลยไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร..เเต่มีอยู๋เรื่องนึงที่เรา..ไม่ค่อยชอบเลยในตัวเรา..เเต่เเม่ก้อไม่เคยบ่นว่าไรนะ.เราก้อเลยเขียนลงไป….คือว่าเวลาเราอยากได้อะไรถ้าเอยปากขอเเม่เเล้วคือต้องได้..เเละก้อได้..เเต่ว่าของที่เราขอมีเเต่ราคาเเพงๆๆทั้งนั้นเลยบ้างครั้งมันก้อไม่จำเป็นเท่าไรหรอกเเต่ก้ออยากได้นะขอเเบบไร้เหตุผลว่างั้นเหอะ..บ้างที่เเม่ก้อไม่ไห้หรอก..เพราะมันไม่จำเป็นเเต่เเม่พูดง้นเเล้วว่าจะเอาไปทำไมมันไม่จำเป็นเลยลูก..ไอ้เราก้ออืม..ไม่ไห้ก้อไม่เปนไร..เเต่ไม่คุยกับเเม่เลย.เเม่ถามไรก้อตอบ..ถ้าคุยทางทอสับก้อวางสายไปเฉยเลย….เเม่ก้อรู้ว่าเรางอล…สุดท้ายเเม่ก้อให้เเละก้อถามว่าราคาเท่าไรจะไปซื้อวันไหนละ…555555+ เเย่มากเลยเราเเต่ไม่สำนึกเพราะอยากได้..เเละบ้างที่เเม่ก้อบอกว่าที่เเม่ให้นะเพราะว่าเราไม่ได้อยู่กับเเม่  เเม่ก้อเลยให้เกือบทุกอย่างที่ขอไปอ่านะ..เเต่ไม่ได้ขอบ่อยหรอกนะ ..เรื่องนี้ละที่เราเขียนลงไปในสัญญาใจว่าเราจะพยายามเลิกนิสัยเเบบนี้เเล้วตอนเเรกออกค่ายมาว่าจะซื้อทอสับอยากได้ใหม่เเต่เครื่องเก่าก้อใช้ได้นะ..เเม่ก้อเลยถามเเล้วว่าจะซื้อทำไมเครื่องเก่าก้อใช้ได้อยู่…เราก้อเงียบเเละก้อเปลี่ยนเรื่องคุยไปเลย..นิสัยก้อเปนงี้เเหละ..ในใจก้อคิดเเล้วเเหละว่าเเม่ยังไม่อยากให้ซื้อหรอก..เเต่เราไม่สำนึกหรอกอยากได้เเล้วก้อคือต้องได้..เเต่พอออกจากค่ายมาได้เขียนสัญญาใจไว้ว่า จะไม่ซื้อเเล้วจนกว่าเเม่จะซื้อให้เเบบเต็มใจให้..จิงๆๆนะที่เขียนไปก้อคิดเเล้วคิดอีกนะ..เเต่เพื่อเเม่ก้จะลองทำดูว่าจะทำได้มั้ย..เเต่ตอนนี้ก้อยังอยากได้อะเเต่เขียน เปนสัจจะไปเเล้วก้อเลยต้องทำตามสัจจะนั้น คงไม่ตายหรอกมั่งเนอะ..ไม่น่าเขียนเลยเราเฮ้ออ..ช่างมันเหอะเขียนไปเเล้ว…ที่เหลือก้อคือ ต้องทำให้ได้….เเละก้อสัญยาไว้ว่า จะไม่ใช้เงินฟุ้มเฟื่อย เพราะเราใช้เงินที่ไม่เปนประโยชน์เเละก้อไร้สาระมากเลยซื้อเเต่เพลงมาฟังเดือนนึงหมดไป เกิน 5 ร้อยอีกนะ มานั่งนับเเผ่นที่หลัง โห้ หลายพันเหมือนกานนะ เเต่ก้อไม่สำนึกอีกเหมือนเดิมเเหละเเต่ต่อไปจะพยายามประหยัดซื้อให้น้อยลง…จะให้เลิกซื้อคงทำไม่ได้หรอก….นี้เเหละที่เขียน ลงไปใน ศัญญาใจที่อาจารย์ให้เขียน…เราก้อต้องปฏิบัติเเละก้อทำไห้ได้ตามที่เราได้เขียนลงไป…ตอนจะทำพิธีปิดเข้าให้เราเขียนว่ามาวัดเเล้วได้อะไรบ้างรู้สึกยังไงกับการเข้าค่ายในครั้งนี้ ..ไอ้เราก้อเขียนไปตามความรู้สึกเเละที่เราได้จากการเข้าค่ายว่า..ไม่เต็มใจมา เเทนที่สอบเส็ดจะได้เที่ยวเเต่ก้อต้องมาเข้าค่าย..เเละก้อนับวันทีจะกลับบ้านตลอดเลยเเละก้อเขียนไปว่าตอนนั่งสมาธิก้อนั่งปวดขา นั่งหลับตลอดเลยไม่เปนสมาธิเหมือนเพื่อนเค้าเลย นั่งไปก้อคิดเรื่องอื่นไปทั่วเลย คิดว่าออกค่ายไปจะไปไหน ตอนนี้เเม่จะทำไรอยู่น๊า เเมวจะได้กินอาหารรึยังง น๊า คิดไปเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมาก้อเกือบล้มลงเพราะนั่งหลับอีกเเล้วดีนะพี่เค้ามาสกิดเราก้อเลยรู้สึกตัว..เเละก้อเขียนอีกว่าไอ้ที่ปวดขานะ มันปวดมักมากเลยนะ เหมือนขาจะขาดเลย เราก้อเลยคิดไปว่าตอนเด็กเราเคยขับรถมอไซเหยียบขาหมา มันร้องไห้ด้วยเดินเกือบไม่ได้เราก้อเลยคิดว่าหมามันก้อคงเจ็บปวดเหมือนเรานี้เเหละเนอะ  เราก้อเลยนั่งต่อไปปวดก้อให้มันปวดอยู๋นั่นเเหละคงไม่ตายหรอกมั่ง ถ้าตายเราก้ออยู๋ในวัดนี่ …จิงๆๆเล้วถ้าจิตเราเปนสมาธิความปวดนั่นเเหละมันจะหายไปเลย…เราก้อเคยหายเหมือนกานนะเเต่เเป็บเดียวเพราะจิตมันไม่เป็นสมาธิ…เเล้วก้อเขียนไปอีกหลายเรื่องอยู่เหมือนกานเเหละเเล้วก้อบอกว่าการเข้าค่ายครั้งนี้ถึงเเม้ว่าจะไม่เกิดปิติ จิตไม่ค่อยเปนสมาธิเหมือนเพื่อนเค้าเเต่อย่างน้อยเราก้อได้ความอดทน มั่กมากเลย เเละก้อชมวิทยากร พี่เลี้ยงนิดหน่อย…ตอนขึ้นไปนั่งบนศาลาก่อนทำพิธีปิด อาจารย์ที่เปนวิทยากร บอกว่าจะอ่านไอ้ที่เราเขียนไปเเละก้อเลือกไอ้ที่เขียนไปนั่นมา 10 คน เเล้วให้ออกมาอ่านให้เพื่อนฟัง เราก้อคิดว่า คนตั้ง 2 -3 ร้อย เราไม่โดน หรอก…เฮ้ออ..เเต่กลับถูกเลือกออกไปอีก เป็นคนสุดท้ายด้วย ซวย ฉิบ คนตั้งเยอะตั้งเเยะ ทำไมเราถึงถูกเลือกอกไปน๊า..ก้อออกไปไม่ได้ว่าไรหรอกเเต่คนเยอะดีไม่เคยพูดในที่สาธารณะชนคนเยอะๆๆเเบบนี้เลยตื่นเต้นดี..ก้อออกไปพูดก้อพูดตามที่เขียยนไปนั่นเเหละเเละก้อพูดเพิ่มอีกนิดหน่อยเพื่อนมันก้อขำกันเพราะมันเปนความรูสึกที่เพื่อนๆๆก้อเปนเเบบเรานี้เเหละเค้าก้อชอบกานดีที่เราพูดไป..พูดเส็ดเดินออกมานั่งเพื่อนมันก้อบอกว่า สุดยอดเลย ติ๊ก…เห็นด้วยกับไอ้ที่พูดไปอ่านะ…เป็นครั้งเเรกที่พูดในที่คนเยอะๆๆเเละก้อเปนทางการเพราะเคยพูดพูดเเต่หน้าห้องเรียนเเละก้อทีที่คนไม่เยอะเหมือนนี้หรอก…อืม..เเต่ก้อรู้สึกดีนะ..ฝึกไว้เพื่อได้เปน ผู้พิพากษา   55555+ เเล้ววิทยากรเค้าก้อให้หนังสือธรรมมะของหลวงพ่อพุฒ มาเล่มนึง ภูมิใจมากที่ได้มา 555+คนตั้งเยอะตั้งเเยะ เฮ้ออทำไมเราต้องเป็นเราด้วย จนวันนี้ก้อยังไม่เข้าใจอีก…หลังจากนั้นก้อทำพิธีปิดเละก้อไปขึ้นรถกลับวิลัย ถึงประมาณบ่าย 2เเล้วเราก้อเอารถน้าต่อกลับมาบ้าน ตอนเย็นก้อไปรับน้ากลับบ้านเพราะเอารถน้ามาสรุปว่าการเข้าค่ายครั้งนี้ไปด้วยความไม่เต็มใจเเต่ก้อได้ความอดทนกลับมาเเละก้อได้ความรู้เยอะเลยเกี่ยวกับธรรมะ นรก สวรรค์ มีจิงนะ เราต้องทำความดีไว้เยอะๆๆ ชาติหน้าเราจะได้เกิดในสิ่งที่ดีดี มีเเต่สิ่งที่ดีๆๆ ถ้าเราทำอะไรไว้ในชาตินี้ชาติหน้าเราก้อจะเป็นอย่างที่เราทำไว้นั่นเเหละ ดังนั้นเราจึงต้องรีบสร้างความดีเอาไว้ถึงเเม้ว่าคัยจะไม่เห็นความดีของเราก้อตามเเต่เราก้อรู้เเก่ใจของเราว่าเราทำไรไป…ทำไปเถอะความดีนะไม่เสียหายเเละก้อไม่ตายหรอก
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s